مصرف نکردن پروتئین در هنگام فعالیت های استقامتی و نقش پروتئین سویا

 

وقتی که تمرین بیش از ۲ ساعت به طول می انجامد، بدن برای بر آوردن انرژی مورد نیاز خود از پروتئین استفاده می کند.

این فرایند سوخت و سازی گلوکونئونز نامیده می شود.

که طی آن گلوکز از پروتئین ساخته می‌شود و حدود ۵ تا ١۵ درصد نیازهای انرژی بدن را تامین می‌کند.

اگر پروتئین برای تامین سوخت بدن به پایان رسید تنها یک راه باقی می‌ماند استفاده از عضله که به آن سوختن بافت خالص عضلانی یا عضله خواری می گویند.

این فرایند از طریق تخریب عضله و افزایش خستگی به دلیل تجمع آمونیاک و همچنین اثرات منفی ای که بر دستگاه ایمنی بدن و زمان ریکاوری دارد، عملکرد ورزشی را تضعیف می کند.

با وجود اینکه هنوز کربوهیدراتها جز اصلی دستگاه سوختگیری بدن محسوب می‌شوند.

وقتی جلسات تمرین یا مسابقات طولانی تر از دو یا سه ساعت شوند.
باید مقدار کمی پروتئین نیز به عنوان سوخت وجود داشته باشد.
ما معتقدیم نیمرخ اسید آمینه های پروتئین سویا برای استفاده ورزشکاران بسیار مطلوب است به مقدار زیاد.

هیستیدین دارد که بخشی از آن به نام بتا آلانین موسوم به کارنوزین یکی از آنتی اکسیدان اسید است که خواص تامپونی(یک بنیان اسیدی یا بازی که موجب حفظ تعادل پایدار اسیدی-بازی می شود) دارد.

سرانجام اینکه سویا مقادیر زیادی اسید آسپارتیک دارد که نقش مهمی در تولید انرژی از طریق چرخه کربس دارد.

دکتر بیل مایسنر می نویسد: «سویا کمک چشمگیری به

فعالیت استقامتی می کند و شایسته است که مورد بررسی مجدد ما قرار گیرد.

هنوز به سویا بدیده مولد مقادیر زیاد اسید اوریک بدن

نسبت به پروتئین کشک نگریسته می شود؛اسید اوریک

رادیکال‌های آزاد اضافی را که در هنگام تمرین بدنی

تولید می شود کاهش می دهد.

این یکی از دلایلی است که چرا سویا پروتئین ترجیحی رژیم غذایی برای تامین نیاز های فعالیت های استقامتی است.»

یک دیدگاه

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید